الان که دارم می نویسم و شروع کردم به نوشتن. خیلی چیزا از ذهنم رفته بیرون.شاید واسه این که نوشتن ساده تمرکز کمتری می خواد.نزدیکترین چیزی که فکرم رو مشغول کرده مهمونی دیشبه........ با خصوصیات یه دختر امروزی و با همه چیزایی که من تقریبا می تونستم فکر کنم داره تو ذهنش در مورد زندگی آینده ای که می تونه داشته باشه می گذره.قبل از دیشب من اونو ندیده بودم بیشتر از همه ی ریخت و پاشا بیشتر همه ی اون خرجا چیزی که برخلاف همه توجهم رو به خودش جلب کرده بود و به چشم کسی نمی اومد تفاوتی بود که می دیدم تفاوتی که بین اون فرد به عنوان همسرش بود با چیزی که فکر می کردم اون انتخاب می کنه

هرچند این متفاوت بودن رو قبلا هم دیده بودم نمی خوام بگم شاید منشا اون تفاوت اجبار باشه اما زندگی آدمایی که دیدم و اون طوری بودن همیشه منو می ترسونه

شاید یه حس کم بینیه.یه شکاف بزرگ که جای اونو هیچی به جز یه علامت سوال بزرگ پر نمی کنه و خیلی وقتا اون علامت سوال تا همیشه بدون جواب می مونه

همیشه می ترسم از این که یه جورایی شاید شاید جبر آدما یا هر چیز دیگه ای که میشه اسمشو گذاشت مجبورم کنه کسی رو به عنوان شریک سالهای عمرم داشته باشم که هیچ وقت منو نشناسه و من با همه چیزایی که دوست دارم و برام محترمن براش غریبه باشم و اونم برای من

امیدوارم هیچ وقت این طوری نباشه

به خودم ربطش دادم چون

نمی شه گفت همه چی همین طوری می مونه نمی شه گفت هیچی تغییر نمی کنه

زندگی همینه

خدایا

بی تو هیچی نیستم هیچی

منو به آدما وا نذار

خواهش می کنم

خسته ام از این قطب

از این سرما

بی رنگی

تنهام نذار